گاهي وقتا اونقدر حرف زياده كه تو نوشتن كم مي يارم .
به همين دليله كه كم مي نويسم .
بين خودمان بماند .
داشتم به تو فكر مي كردم و به نشاني هاي ساده براي اثبات
علاقه !
راستي آيا همين نشاني هاي ساده روزمره براي نشان دادن
علاقه كافي نيست .
ولي مي دانم !
به هيچ نشانه اي نمي شود اعتماد كرد .
اكنون مي توانم مثل پسرکی هفت ساله بنويسم : آب
و غرق شوم بي آنكه دست و پايي بزنم
مي توانم بنويسم : باد
و پرواز كنم بي آنكه هراسي از سقوط داشته باشم .
مي توانم بنويسم : درخت
و سبز شوم بدون هيچ درنگي
مي توانم تو را بنويسم
و بعد به آرامي ببوسمت بي آنكه كسي ببيند .
مي توام بنويسم :مرگ
و بميرم !
به همين سادگي .
امشب نه ماه پيداست و نه صداي باد مي آيد و نه ....
+ نوشته شده توسط پــو ر یـا ... در دوشنبه دوازدهم دی 1384 و ساعت
16 |