تنها در چشمان تو آرام می گیرم
چشمان تو آرام ترین شبهای روزگارند
شبی ملول و خسته به تو رسیده ام
در شب سرای چشمانت
پناهم ده
+ نوشته شده توسط پــو ر یـا ... در جمعه نوزدهم بهمن 1386 و ساعت
4 |
این بود سزای عاشقی؟
گر عشق من از پرده عیان شد عجبی نیست ××××××× پوشیدن این آتش سوزنده محال است
درباره وبلاگ
نخواهم رفت ، خواهم ماند
روزي با تو ، خواهم خواند
سرودي را كه از چشمم نمي خواني
حديثي را كه جز رويا نمي داني
برايت مهربان بودم
تو مي دانستي و نا مهربان بودي
به پايت زندگي دادم
تو رنجم دادي و در فكر جان بودي
گرفتي هر چه از من بود
چو دشمن مرا پا بستي و رفتي
چو ترسيدي كه بگريزم
پل پيوندمان بشكستي و رفتي
پوریــــــا .... از فنــــــــــــــلاند
روزي با تو ، خواهم خواند
سرودي را كه از چشمم نمي خواني
حديثي را كه جز رويا نمي داني
برايت مهربان بودم
تو مي دانستي و نا مهربان بودي
به پايت زندگي دادم
تو رنجم دادي و در فكر جان بودي
گرفتي هر چه از من بود
چو دشمن مرا پا بستي و رفتي
چو ترسيدي كه بگريزم
پل پيوندمان بشكستي و رفتي
پوریــــــا .... از فنــــــــــــــلاند